Deze verklaring is ook beschikbaar in PDF, klik hier

27 januari 2021, Khanke, Irak

Onlangs hebben zich twee ontwikkelingen voorgedaan waarmee de Yezidi gemeenschap wordt geconfronteerd: een piek in het aantal zelfdodingen en zelfmoordpogingen en de door de Iraakse overheid voorgestelde sluitingen van kampen voor ontheemden personen in heel Irak.

Het aantal zelfdodingen onder de Yezidi ontheemden kampbewoners is flink gestegen. Sinds het begin van dit jaar, nog geen maand, hebben ten minste elf Yezidi’s zelfmoord gepleegd, een piek die alarm heeft geslagen onder organisaties en beoefenaars.[1] Het lijkt erop dat de COVID-19 pandemie de mentale en geestelijke gezondheid van Yezidi’s verder heeft verergerd. Er is behoefte aan gerichte en slimme inspanningen om Yezidi’s traumabehandeling te bieden, met de nadruk op het ondersteunen van door Yezidi geleide organisaties.

Tegelijkertijd heeft Irak een beleid aangenomen om in het hele land ontheemdenkampen te sluiten. Vanaf oktober 2020 kondigde de Iraakse overheid de plotselinge sluiting aan van verschillende kampen in Irak. Er lijkt enige intentie te zijn om ook kampsluitingen af ​​te dwingen in de Koerdische regio van Irak, waar de meeste Yezidi ontheemdenkampen zijn gevestigd. Als onderdeel van hun bredere inspanningen om kampen te sluiten, hebben sommigen cynisch en ten onrechte de piek in de Yezidi zelfdodingen verbonden aan de moeilijkheid van de levensomstandigheden in de ontheemdenkampen, om zo kampsluitingen te rechtvaardigen. Hoewel het Iraakse ministerie van Ontheemden en Migratie belooft de toename van zelfdodingen in de kampen te bestuderen, handhaaft het haar positie om de sluiting van kampen te versnellen. [2] Het is waar dat het leven van ontheemden in de kampen moeilijk is, maar het zijn niet de kampen die de zelfmoorden veroorzaken. De oorzaak is eerder de trauma die de Yezidi’s dragen sinds de genocide op ISIS en zelfs daarvoor. Het sluiten van kampen voor ontheemden zal de trauma of het risico op het aantal zelfdodingen niet verminderen; het zal het probleem verder doen oplaaien. Het forceren van het sluiten van de kampen voor ontheemden in Irak, voordat burgers een huis hebben en een vrijwillig veilig plan om terug te keren, is een schadelijke en slecht geïnformeerde beslissing die niet overeenkomt met de humanitaire principes.[3] Nu al wordt bijna 30% van de mensen die gedwongen zijn de kampen te verlaten beschouwd als secundair ontheemd.[4]

Het aantal zelfdodingen onder de Yezidi’s neemt al jaren toe, zelfs voordat zij ontheemd waren. Het zelfmoordrisico voor Yezidi’s in Sinjar heerste lang voor ISIS, vanwege vele factoren die vandaag de dag nog steeds bestaan: ontoereikende huisvesting, veiligheidsbedreigingen, gebrek aan economische kansen, educatie en daarnaast de dagelijkse religieuze discriminatie.[5] Ontheemde Yezidi’s die lijden aan trauma[6] hebben weinig hoop op een welvarende toekomst, niet omdat zij in kampen verblijven, maar vanwege de genocide en onderliggende factoren. Yezidi’s dakloos maken is geen oplossing. Yezidi’s hebben langdurige, gespecialiseerde traumabehandeling nodig. Er zijn weinig experts op het gebied van traumabehandelingen in Sinjar. De experts die daar al zijn, zijn al overbelast.[7] Over het algemeen is het Iraakse gezondheidssysteem niet uitgerust om te reageren op personen met een depressie of trauma, vooral niet op degenen die het risico lopen op zelfmoord of zelfbeschadiging.

Gedwongen sluiting van kampen voor ontheemden en voortijdige terugkeer naar Sinjar is op dit moment onveilig en onhoudbaar voor de meeste Yezidi’s, en daarom kiezen zij ervoor om in de kampen te blijven. Veiligheidsbedreigingen in Sinjar blijven bestaan, waaronder vijandige milities, ISIS leden, Turkse bomaanslagen en mogelijke conflicten. Het grootste deel van Sinjar is nog steeds in puin, met weinig gezondheidszorg, basisdiensten, banen of huisvesting. Als terugkeerders op de een of andere manier een veilig onderkomen vinden, hebben zij waarschijnlijk geen toegang tot geestelijke gezondheidszorg. Als en wanneer ontheemden vrijwillig besluiten om terug te keren moeten zij goed worden ondersteund, maar kampen voor ontheemden mogen niet worden gesloten in een poging om een bedreigde, vervolgde minderheidsgemeenschap te dwingen terug te keren. In plaats daarvan zouden Yezidi’s het recht moeten hebben om in de veiligheid van kampen voor ontheemden te blijven als zij dit willen, terwijl overheidsinstanties en internationale en lokale hulporganisaties grootschalige traumabehandeling inzetten om zelfmoordrisico’s aan te pakken. Getraumatiseerde of suïcidale burgers hebben er geen baat bij om dakloos te worden. Hoewel kampen voor ontheemden geen permanente toekomst voor Yezidi’s moet zijn, biedt het wel basisbescherming en huisvesting en mogen zij niet geforceerd gesloten worden totdat de bewoners er vrijwillig voor kiezen om te vertrekken.

##

Bezoek voor meer informatie www.freeyezidi.org.

Voor persvragen kunt u schrijven naar: info@freeyezidi.org.


[1] Holly Johnston and Khazan Jangiz, “’We need help’: suicides spike at Duhok’s camps for Yazidis.” Rudaw.net/English. 18 January 2021; and, Coalition for Just Reparations, Joint NGO Statement on Increased number of Suicide cases and the Deteriorating Mental Health Crisis facing Atrocity Crimes Survivors in northern Iraq.” C4jr.org.19 January 2021.

[2] “We are about to conduct a special visit [to the KRI] to coordinate an effort to close 10 camps in the first phase,” remarked the Minister in Gilgamesh Nabeel, “Iraq makes major progress in closing camps for the displaced.” Al-monitor.com. 15 January 2021.

[3] Norwegian Refugee Council, “Iraq’s camp closures leave 100,000 people in limbo.” Nrc.no. 9 November 2020.

[4] IOM Displacement Tracking Matrix, “DTM Emergency Tracking Movement of Camp IDPs.” Iraqdtm.iom.int. 17 January 2021.

[5] International Organization for Migration, “IOM-Iraq Special Report: Increased Incidents of Suicide Among Yazidis in Sinjar, Ninewa.” Iom.int. July 2011.

[6] Nearly 80% of displaced Yezidis report experiencing a traumatic event, see Pia Jäger, “Stress and Health of Internally Displaced Female Yezidis in Northern Iraq.” Journal of Immigrant and Minority Health, (2019) 21:257–263.

[7] In a 2019 press release, Médecins Sans Frontières notes that, “Even though MSF mental health services in the area [Sinuni, Sinjar district] were scaled up in recent months, they are now overwhelmed and have a waiting list.” In Médecins Sans Frontières, “MSF warns of mental health crisis among Yazidis in Iraq.” Msf.org. 4 October 2019.