Executive Director van Stichting Free Yezidi Pari Ibrahim was door de permanente Spaanse Delegatie uitgenodigd om op 21 oktober 2015 deel te nemen aan een sessie van de VN Veiligheidsraad achter gesloten deuren. Deze sessie vond plaats in het gebouw van de Verenigde Naties in New York. Hieronder vindt u de tekst van haar speech.

Speech door Ms. Pari Ibrahim
Oprichter en Executive Director, Stichting Free Yezidi
Veiligheidsraad van de Verenigde Naties
New York, 21 oktober 2015

Minister van Buitenlandse Zaken Garcia-Margallo,

Minister van Binnenlandse Zaken Fernandez Diaz,

Ambassadeur Power

Excellenties, Vermaarde Gasten,

Graag zou ik willen beginnen te zeggen dat wij de Spaanse Delegatie zeer erkentelijk zijn voor hun pro-actieve rol bij het tot stand laten komen van deze bijeenkomst, en ik dank de Delegatie voor hun uitnodiging om hier vandaag te mogen spreken. Ik wens Spanje het beste toe bij de overgebleven termijn van hun voorzitterschap van de Veiligheidsraad.

Mijn naam is Pari Ibrahim en ik ben de Executive Director van Stichting Free Yezidi. Onze Stichting heeft tot doel om de Yezidis te helpen die het meest hebben geleden onder de aanvallen van ISIS.

Zoals velen van u weten, begonnen ISIS-terroristen een campagne van martelingen, ontvoeringen, verkrachtingen, moorden en massa-executies in augustus vorig jaar. Deze wandaden zijn duidelijk gedocumenteerd. Ik weet zeker dat eenieder in deze kamer erkent dat de Veiligheidsraad er niet in geslaagd is om de internationale vrede en veiligheid te waarborgen voor de vele volkeren die zich in Irak en Syrië bevinden, en in het bijzonder de religieuze minderheden.

Meer dan 400.000 Yezidis leven op dit moment in vluchtelingenkampen in de Koerdische Regio van Irak. Sommige kinderen hebben de mannen van hun familie voor hun ogen vermoord zien worden. Duizenden vrouwen en meisjes, waarvan sommigen niet ouder waren als zes jaar oud, werden ontvoerd door de terroristen. Zij zijn seksueel misbruikt op een manier die zo erg is dat die onvoorstelbaar is. Meer dan drieduizend van hen worden nog steeds vastgehouden door de terroristen van ISIS. Ik noem specifiek dit feit vanwege de recente bespreking van Resolutie 1325 en het falen van de internationale gemeenschap bij het voorkomen van deze verschrikkelijke misdaden tegen vrouwen en meisjes in dit conflict. We kunnen niet teruggaan in de tijd, en deze misdaden kunnen daarom niet ongedaan worden gemaakt. Maar er is veel wat wij op dit moment kunnen doen om de slachtoffers te helpen en om gerechtigheid na te streven voor hen.

Dames en Heren,

Er wordt wel gezegd dat genocide een probleem is ‘uit de Hel’. Doordat de terroristen van ISIS hun gang konden gaan bij het uitvoeren van de genocide op ons volk, zelfs nadat zij dat openlijk hadden aangekondigd, gepland en erover hadden gepubliceerd, geloven veel Yezidis nu dat een deel van de oorzaak voor dit probleem ‘uit de Hel’ ligt in het falen van internationale mechanismen en het falen van dit lichaam, de Veiligheidsraad, doordat zij haar fundamentele taken niet heeft uitgevoerd. Politieke overwegingen zouden nooit een belemmering moeten vormen bij het in actie komen tegen dit soort vreselijkheden.

Als het kwaad kan overwinnen doordat goede mensen niets doen, laten we dan als goede mannen en vrouwen in deze kamer in actie komen tegen dit kwaad. Met alle respect, wijs ik vandaag ieder lid van deze kamer op zijn of haar falen in het voorkomen van deze genocide, terwijl ik ook erken dat dankzij de Amerikaanse luchtaanvallen rond de Berg Sinjar vele levens zijn gered. Ik veroordeel uw onvermogen in het identificeren en vervolgen van de oorlogsmisdadigers die verantwoordelijk zijn voor deze gecoördineerde genocide op ons volk, waarover veel gepubliceerd is.

Het is duidelijk dat de crises in Syrië en Iraq zeer complex zijn en dat er geopolitieke, militaire, economische en juridische factoren meespelen bij alle betrokken partijen. Het is voor iedereen wel duidelijk dat dit het optreden van de Veiligheidsraad in deze kwesties zeer bemoeilijkt. Maar de aanvallen op de Yezidis zijn geenszins complex. Dit was genocide, afgaande op de beweringen en handelingen van de daders zelf, waarbij de meest verschrikkelijke dingen gebeurd zijn. Het is een blamage dat, zelfs met het bewijs dat publiekelijk bekend is en dat bekend is bij elke lidstaat, dit lichaam nog steeds niks gedaan heeft voor de slachtoffers en overlevenden, zelfs niet het absolute minimum.

En het minimale wat er moet gebeuren is dit: de Veiligheidsraad zou onmiddellijk de zaak van de genocide op de Yezidis moeten doorverwijzen naar het Internationaal Strafhof. Hierin heeft de raad gefaald, en ik excuseer mij niet voor deze sterke bewoordingen, want er is geen andere manier waarop het handelen van de Raad in deze beschreven kan worden.

In het licht van het gebrek aan daadkracht in deze kwestie, is Stichting Free Yezidi een samenwerkingsverband aangegaan met Yazda, een organisatie die net als de onze door Yezidis geleid wordt, om een alomvattend rapport op te stellen over de rol van buitenlandse strijders van ISIS bij de genocide – in het bijzonder buitenlandse strijders die uit een land afkomstig zijn dat bij het Internationaal Strafhof (ICC) is aangesloten. Ik houd hier de gecensureerde versie van dit rapport in mijn hand, en dit rapport laat duidelijk zien dat burgers van landen die bij het ICC zijn aangesloten betrokken zijn geweest bij de planning, uitvoering en het meermaals verkrachten en het verrichten van andere wreedheden jegens Yezidische burgers. Zowel op de laagste, middelste en hoogste niveaus van het leiderschap van ISIS vindt men deze buitenlandse strijders terug, bij de planning en de uitvoering. Dit document ligt nu bij de Hoofdaanklager van het ICC, en een vooronderzoek zou moeten worden geopend op basis van dit rapport en de jurisdictie waarover het ICC beschikt om deze personen aan te kunnen klagen, zoals dat uiteen is gezet in de Statuten van Rome. Maar dit zou zelfs niet noodzakelijk hoeven te zijn – de Veiligheidsraad zou het Internationaal Strafhof opdracht moeten geven om onmiddellijk een volledig onderzoek te starten, aangezien de daders van het begin af aan hun intenties om genocide te plegen duidelijk hebben gemaakt en hun daden ook hebben gedocumenteerd.

Vermaarde Gasten,

De rol van de Veiligheidsraad is doorslaggevend voor ons volk, dit geldt tevens voor de rol van lidstaten. We hopen dat de lidstaten hun inlichtingen en achtergrondinformatie zullen delen met het Internationale Strafhof over de buitenlandse strijders van ISIS die vanuit hun land naar Irak en Syrië vertrokken zijn, en die zich schuldig hebben gemaakt aan moord en verkrachting, zonder dat zij daarvoor rekenschap hebben hoeven af te leggen.

Daarnaast hoop ik dat donorlanden en zij die zich betrokken voelen, zullen helpen om de Yezidische gemeenschap van de grond af weer op te bouwen. Ondersteuning en noodhulp van VN-instellingen en internationale NGO’s zijn belangrijk. Wij hebben deze hulp nodig. Maar tegelijkertijd, willen Yezidis niet afhankelijk worden. Als de oprichter van een door Yezidis geleide NGO, zakt mij van tijd tot tijd de moed in de schoenen als ik zie hoeveel miljoenen dollars er verloren gaan door de bureaucratie en overheadkosten van grote goede-doelen- organisaties, terwijl het voor ons een strijd is om genoeg geld binnen te halen om onze bescheiden projecten gestalte te geven op de ‘grond’. Ik weet dat andere door Yezidis geleide organisaties hetzelfde probleem hebben.

Stichting Free Yezidi is bezig met het vestigen van kinder- en vrouwencentra nabij de vluchtelingenkampen, waarmee we tevens willen laten zien dat door middel van een organisatie die door Yezidis geleid wordt, het best hulp aan de gemeenschap kan worden gegeven. We hebben vluchtelingen uit de kampen met een degelijke opleiding ingehuurd. En we laten post-trauma-experts uit het buitenland komen om lokale hulpverleners te scholen, die op hun beurt de slachtoffers die deze hulp het meeste nodig hebben, kunnen helpen in de kampen . Dit is hulp geven vanuit de gemeenschap vóór de gemeenschap. Deze ondersteuning is belangrijk voor iedereen in de kampen, in het bijzonder voor de vrouwen en meisjes, aangezien zij het meest hebben geleden.

Aangaande dit laatste, zou ik graag de inspanningen van het Verenigd Koninkrijk bij het onder de aandacht brengen van de gruwelijkheden van seksueel geweld in conflictsituaties en het proberen te voorkomen daarvan, willen prijzen. Ik zou graag de afgevaardigde van de Britse Premier die zich bezig houdt met deze kwestie, Barones Anelay, willen bedanken voor de uitnodiging om in New York deel te nemen aan een panel gedurende de GA-week. Afgezien van al het geweld, kan dit misschien als een wat theoretisch bestuurlijke kwestie worden beschouwd, maar voor Yezidi slachtoffers in het gebied zelf, is het een dagelijkse realiteit die dringend aandacht nodig heeft. Bijvoorbeeld, 19 meisjes van mijn eigen familie zijn gevangen genomen door de terroristen van ISIS, en van hen zijn er slechts twee ontsnapt. Zij die terugkeren hebben een zeer ernstig trauma opgelopen. Onze overlevenden hebben hulp nodig om te kunnen herstellen en onze gemeenschap heeft ondersteuning nodig om zichzelf te kunnen rehabiliteren.

Excellenties,

We begrijpen dat de situatie in Irak en Syrië zorgwekkend en zeer complex is. Maar ik moet benadrukken dat de ernstige situatie waar het Yezidische volk zich in bevindt geenszins gecompliceerd is. Er bestaat geen verwarring over wie de daders en wie de slachtoffers zijn. De terroristen hebben geen bondgenoten in deze kamer. Daarom ligt het ondernemen van actie niet politiek, militair of juridisch gevoelig. De internationale gemeenschap zou over moeten gaan tot het volgende:

  • Ten eerste zou de Veiligheidsraad de zaak van de genocide op de Yezidis door ISIS meteen moeten doorverwijzen naar het Internationaal Strafhof.De Veiligheidsraad en het ICC moeten zich inspannen om de daders te identificeren en te vervolgen. Ongerechtigheid is zout in de wonden van de slachtoffers en kan worden geïnterpreteerd als een stilzwijgende internationale acceptatie van de gruwelijkheden; terwijl juridische actie, arrestatie en vervolging ten minste een klein beetje rechtvaardigheid laten zien en ook duidelijk maken dat de internationale gemeenschap solidair is met de slachtoffers.
  • Ten tweede: de internationale gemeenschap zou zich onmiddellijk moeten mobiliseren om noodhulp te bieden aan overlevenden, idealiter door middel van door Yezidis geleide organisaties die met beide benen in de Yezidische gemeenschap staan en van daaruit de gemeenschap kunnen opbouwen.
  • Als laatste, zou de Veiligheidsraad moeten nagaan hoe de Yezidische minderheid het beste beschermd kan worden, zodat de kwetsbare Yezidische gemeenschap kan overleven en ons volk in vrede kan leven in de toekomst.

Wij vragen niet om gunsten of ondersteuning die buiten het mandaat liggen van de Veiligheidsraad en de Statuten van Rome. We roepen de Veiligheidsraad en het ICC simpelweg op om hun taken te vervullen, zoals die uiteengezet zijn in de oprichtingsdocumenten. Wij roepen niet op tot geweld of wraak – wij willen alleen gerechtigheid en dat ons volk veilig is, en we accepteren niets minder dan dat.

Dank u zeer.